 |
polecane |
 |
|
 |
 |
 |
|
SelenJest niezbędnym składnikiem organizmu i występuje we wszystkich komorkach.
Najwięcej zawierają go: wątroba, nerki, trzustka. Selen wchodzi w skład
peroksydazy glutationowej - enzymu chroniącego błony komórkowe i erytrocyty
przed działaniem wolnych rodników. Selen wraz z witaminą E stabilizuje błony
komórkowe oraz steruje przemianami siarki w organizmie człowieka. Jako
przeciwutleniacz zapobiega przedwczesnemu starzeniu się komórek oraz
powstawaniu zmian nowotworowych w różnych tkankach i narządach. Selen wraz z
witaminą E wzmacnia funkcjonowanie układu odpornościowego zwiększając poziom
wytwarzanych ciał odpornościowych. Selen pomaga w usuwaniu z organizmu
toksycznych metali ciężkich oraz bierze udział w wytwarzaniu, prostaglandyn substancji zapobiegających stanom zapalnym. Selen wpływa na prawidłowy rozwój
płodu głównie układu układu nerwowego i odpornościowego. Selen jest niezbędny
do prawidłowego wzrostu, płodności i w zapobieganiu różnym schorzeniom,
odgrywa ważną rolę w przekazywaniu impulsów nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym.
Niedobór
Niedobór selenu wiąże się głównie z uszkodzeniem mięśnia sercowego (choroba
Keshan) i z chorobami układu kostnego (choroba Kashin-Becka). Ostatnio ukazuje
się coraz więcej doniesień o związku między niedoborem selenu a schorzeniami
nowotworowymi, jak również chorobami układu krążenia. Niedobory selenu mogą powodować:
osłabienie, choroby wątroby i trzustki, bladość, dolegliwości mięśniowe, dolegliwości stawowe, łamliwe paznokcie, oznaki starzenia się, podatność na zakażenia, zaburzenia czynności serca, zaburzenia widzenia, częste przeziębienia .
Nadmiar
Nadmiar selenu powoduje:
łysienie, uszkodzenia skóry, uszkodzenie paznokci, nadwrażliwość, nudności i wymioty .
Źródło
Selen znajduje się w rybach morskich, w nie oczyszczonej soli morskiej i kopalnej,
w wołowej lub cielęcej wątrobie, w nie oczyszczonych produktach zbożowych,
mąkach z pełnego przemiału, w drożdżach, czosnku, grzybach lub pomidorachorzechach, kukurydzy i zielonym groszku.
Zawartość selenu w pokarmach jest bardzo zmienna i zależna od zawartości selenu
w glebie przeznaczonej do uprawy. Przyswajalność selenu zwiększona jest w diecie
bogatej w białka drobnocząsteczkowe oraz w witaminy (głównie E, A, C), a
utrudniona przy podwyższonej ilości metali ciężkich i siarki. Przyswajalność selenu ogranicza spożywanie dużych dawek witaminy C oraz słodyczy.
|
|
 |
 |
 |
|
