 |
polecane |
 |
|
 |
 |
 |
|
MiedźJest pierwiastkiem śladowym występującym w całym organizmie a jej ilość
ocenia się na około 100 miligramów. Ponad połowa miedzi znajduje się w mięśniach
i kośćcu. Miedź wchodzi w skład wielu enzymów i bierze udział w wielu procesach
przemian metabolicznych.
Miedź, aktywując enzym niezbędny do budowy erytrocytów, wpływa na
prawidłowe funkcjonowanie układu krwiotwórczego, uczestniczy w syntezie
hemoglobiny i razem z żelazem bierze udział w procesach utleniania i dostarczaniu
tlenu do tkanek. Miedź występująca w ceruloplazminie (białko surowicy) jest jedną
z bardziej ruchliwych form tego pierwiastka w organizmach i w tej postaci reguluje
metabolizm oraz transport żelaza. Wpływa na metabolizm lipidów (np. cholesterolu) i
właściwości mielinowej osłonki włókien nerwowych. Istotny jest także wpływ miedzi
poprzez syntezę dopaminy na rozwój układu nerwowego oraz poprzez syntezę
kolagenu i elastyny na regenerację tkanki łącznej. Uważa się że niedobory miedzi
mogą mieć związek z wadami kręgosłupa a zwłaszcza skoliozy w związku z faktem,
że pierwiastek ten uczestniczy w syntezie kolagenu.Miedź jest składnikiem enzymów biorących udział w procesach tworzenia melaniny i
prostaglandyn, biorących udział w regulacji ciśnienia krwi, pracy serca czy likwidacji
stanów zapalnych. Ponadto miedź wraz z cynkiem przeciwdziałają uszkodzeniom wywołanym przez wolne rodniki tlenowe.
Niedobór
Niedobór miedzi obserwuje się rzadko. Braki miedzi, która jest magazynowana w
wątrobie mogą wystąpić głównie przy genetyczne uwarunkowanych zaburzeniach jej
wchłaniania, niedokrwistościach, czy też razem z przewlekłymi biegunkami.
Niedobór miedzi powoduje uszkodzenia tętnic i serca, może powodować
nadciśnienie i powstawanie zakrzepów. Często dochodzi do zmniejszenia produkcji
melaniny, barwika włosów i skóry. Przy niedoborze miedzi zwiększa się podatność
organizmu na infekcje i choroby. Niedobór miedzi powoduje także ograniczenia
wzrostu i płodności, zaburzenia sytemu nerwowego (migreny), a także osteoporozę.
Nadmiar
Długotrwałe spożywanie żywności o podwyższonej zawartości miedzi wiąże się z
ryzykiem zatruć, na co są szczególnie narażone dzieci i niemowlęta. Nadmiar miedzi
w diecie człowieka wywołuje różne zmiany metaboliczne, a odległe skutki wiążą się
przede wszystkim ze zmianami w wątrobie, a w następnej kolejności z uszkodzeniem
nerek, tkanki mózgowej oraz naczyń wieńcowych i mięśnia sercowego.
Najczęstszymi skutkami nadmiaru miedzi mogą być zburzenia psychiki, uszkodzenia
nerek, a także nadciśnienie tętnicze. Nadmiar miedzi może powodować anemię,
zaburzenia funkcjonowania wątroby i układu oddechowego, nieżyty, zmniejszenie
odporności, nudności i wymioty.
Źródło
Miedź powszechnie występuje w większości produktów spożywczych. Najwięcej miedzi zawierają warzywa i owoce, owoce morza, fasola, groch, ziarna pszenicy,
śliwki, wątroba, nerki, płuca, serce, krewetki, orzechy, podroby, grzyby, pełnoziarniste produkty zbożowe.
|
|
 |
 |
 |
|
